در رادیو می توان برنامه هایی که در شروع آنها ، یعنی پس از آرم ، گوینده یا مجری به مخاطب سلام می کند (ویا این سلام ، بواسطه شعر یا کلامی دیگر که پس از آرم بلافاصله اجرا می شود با تأخیر باشد ) باید با نام خدا آغاز شود (یا به عبارت مشابهی مثلا به نام آن یگانه بی همتا و امثال اینها)
اما برنامه هایی که ایده یاختاری آنها اقتضای چنین شروعی ندارد . یعنی شکل و ترکیبی خاص این برنامه ها ایجاب نمی کند که در آغاز آنها به مخاطب سلام شود (مانند نمایشهای رادیویی که با صحنه شروع می شود یا برنامه موسیقی به شکل «گلها» یا آنونس های رادیویی و برخی برنامه های کوتاه نظیر «راه امام کلام امام» ) نیازی نیست که با نام خدا آغاز شود و فقدان چنین آغازی ، به سبب ضرورتهای ساختاری و شکلی ، اسشکال تلقی نمی شود و مخاطب هم چنین خلایی را احساس نمی کند (بلکه با نام خدا شروع شود برای مخاطب غیر طبیعی جلوه می کند ، نظیر مثلا در شروع آنونس).
البته ، بدیهی است اگر قاعده کلی «شروع برنامه با نام خدا» با اعمال تمهید یا ابتکار خاصی (تا جایی که مقدور برنامه ساز و موقعیت ارتباطی است) در آغاز برنامه های رادیو رعایت شود شایسته است .
موضوعات مرتبط: فرآيند توليد يك برنامه راديويي